«Ніколі не ехаць Хлапцу маладому Да блізкага гаю, Да роднага дому. Над ім асыпаюцца Слуцкія краскі, Абсмалены колас Схіліўся да каскі. Ляжыць ён, як віцязь, У стоптаным жыце. Маці спаткаеце, - Ёй не кажыце...Ніколі не ехаць Хлапцу маладому Да блізкага гаю, Да роднага дому. Над ім асыпаюцца Слуцкія краскі, Абсмалены колас Схіліўся да каскі. Ляжыць ён, як віцязь, У стоптаным жыце. Маці спаткаеце, - Ёй не кажыце...— Николай Сурначёв